Christelijke docente stelde tijdens ‘Franse revolutie’ haar school open voor rellende jongeren, vertelde ze in tranen
Sinds enige tijd loopt voormalig VGS-bestuurder Pieter Moens rond in Brussel. Hij behartigt daar de belangen voor christelijk onderwijs in Europa. In een serie columns neemt hij ons mee in het gigantische raderwerk van de Europese Unie. Deze keer over ontmoetingen met onder andere Franse collega's, die ontdaan waren over de rellen in hun land.
Als bestuur van de European Alliance for Christian Education (EACE) waren we enkele dagen in Straatsburg. Zoals bekend vergadert het Europese Parlement eens per maand een week in deze mooie Franse stad.
Over het waarom één keer per maand vergaderen in Straatsburg en de rest in Brussel wijd ik nu maar niet uit. Niets wijst erop dat dit gaat veranderen.
Franse rellen
Gedurende deze dagen merkten we niets van de rellen in de Franse steden. Maar mijn collega uit Frankrijk was zeer ontdaan erover. En bezorgd. Gedurende zijn reis naar Straatsburg had hij veel van de onrust van dichtbij meegemaakt en omschreef het als een ‘revolutie’.
De onvrede over het onderwijs in Frankrijk vindt hij terecht. Zeker in het openbaar onderwijs ontbreekt het aan de primaire behoeften. Genoeg docenten, een goed onderwijsprogramma, facilitaire voorzieningen: het ís er gewoon niet.
De basis is niet op orde. Dat geldt niet alleen in het onderwijs… En als dat zo is, ontbreekt het voor jongeren aan perspectief.
Natuurlijk geven deze actualiteiten gesprekstof voor de bestuursvergadering, maar ook voor onze gesprekken met leden van het Europese Parlement en de organisaties waar we mee samenwerken, zoals European Center for Law and Justice (ECLJ) gezeteld in Straatsburg.
Extra belasting
Een week later werd de driedaagse European Conference for Christian Education in the Netherlands (ECCEN) gehouden. Sprekers uit diverse landen spraken voor een gehoor van vertegenwoordigers uit meerdere Europese landen en van andere continenten.
Roger Kiska, werkzaam voor Christian Legal Centre in Londen, schetste de gure situatie in het Verenigd Koninkrijk: extra belasting voor alle private (bijzonder) onderwijs van twintig procent, waaronder de christelijke scholen die daarmee in hun bestaansrecht worden bedreigd.
Ook op het gebied van het LHBTIQ beleid is er duidelijk sprake van intolerantie ten aanzien van andersdenkenden, waaronder de Bijbelgetrouwe christenen.
Schokkende voorbeelden
Zet daar tegenover de Nederlandse situatie: scholen die vrijheid van onderwijs en volledige subsidiering van het onderwijs ontvangen, volle kerken waar in vrijheid samen gekomen mag worden.
Helaas zien we het maatschappelijk veld in Nederland ook veranderen. De polarisatie neemt toe. Onverdraagzaamheid ten opzichte van het Bijbels denken ook. Schokkende voorbeelden daarvan zijn om abortus een ‘zorg’ te gaan noemen. Het is de wereld op z’n kop.
Maar vergeleken bij andere Europese landen is er heel veel reden om onze ontvangen zegeningen te tellen. Doen wij het ook?
Voorbeeld van gastvrijheid
Tijdens deze ECCEN conferentie confronteerde een directeur van de enige christelijke school in het Franse Lyon ons opnieuw met de Franse revolutie. In tranen vertelde zij hoe dichtbij de opstand bij haar school kwam. Intimiderend, maar vooral ontstellend.
Zeer begaan is zij met al deze jonge mensen die geen goed onderwijs ontvangen, vaak in achterstandsituaties leven en geen perspectief hebben.
Zij stelt haar deuren van de school open, ook voor déze jongeren. Want Bijbels onderwijs geeft wél perspectief. Haar Bijbels voorbeeld van gastvrijheid en zorg zijn een voorbeeld. Volgen wij dat voorbeeld?
