De ervaring of bevinding in het geestelijke leven weerspiegelt het eeuwigheidskarakter van dit leven. Het is daarom kenmerkend voor het leven van een christen.

Wanneer men dit niet begeert – of het juist negeert – is men op de vlucht voor de eeuwigheid. Of men geeft er blijk van niet te verstaan dat er een rechte lijn loopt van de preekstoel naar de rechterstoel van God, zoals ds. G. Boer zei.

Het is van het grootste belang te verstaan dat we verloren mensen zijn die het licht van Gods heiligheid niet kunnen verdragen, tenzij het bloed van de verzoening onze zielen reinigt en heiligt. Zonder de ervaring daarvan leiden we een pseudo-christenleven en bedriegen we onszelf voor de eeuwigheid. 

Deze ervaring weerspiegelt op haar beurt de inhoud van het geloof, dat gegrond is op de Heilige Schrift. Zij is geloofservaring, maar daarom niet minder ervaring. Zij wordt beleefd als gemeenschap en omgang met God.

Schijn
Gereformeerde theologie, die hier niet van doordrongen is, verliest haar bestaansrecht. De theologie van Karl Barth is hier debet aan. Zij heeft vandaag haar duizenden verslagen in het neo-kohlbruggianisme.

Doorgaans worden we dan in de gemeente te lief om de liefde van God te kunnen vertolken. Levende leden van zo’n gemeente ervaren dit als 'schijnbeweging', omdat het eeuwigheidskarakter dan afwezig is.

Deze schijngestalte van de gemeente is gedoemd binnen afzienbare tijd te verdwijnen. De doodskiemen van dit proces worden zichtbaar in een zo lang mogelijk pseudo-missionair bezig zijn. 

Verzadiging of leegte bij het Heilige Avondmaal
Ook de bediening van het Heilig Avondmaal lijdt een kommervol bestaan als er geen honger en dorst is naar de gerechtigheid van Christus. Als teken en zegel op het Woord mogen we proeven en smaken dat de Heere goed is. Als een ervaarbaar gegeven van Hogerhand.

Honger en dorst worden ervaren in een van nature noodlijdend bestaan zonder God. Ziel en lichaam hijgen naar God in een dor en dorstig land, waar niemand lafenis kan krijgen.

Er moet een wonder gebeuren, anders gebeurt er niets. Behalve dat zich een formele liturgische gang van zaken voltrekt, die ons zou doen omkomen bij een aangerichte welvoorziene tafel.

Stille gemeenschap
Juist daar mogen we proeven hoe zoet de gemeenschap is met Christus in Zijn gebroken lichaam en vergoten bloed. Geen honing kon het gehemelte beter smaken dan de verzoening door voldoening. Neemt, eet, dat is Mijn lichaam, en deze drinkbeker is de gemeenschap met het bloed van Christus.

Hoe ‘zoet zijn mij Uw redenen geweest’ (Psalm 119:52) als verzadiging van vreugde door mijn ziel tintelt en de hemel zich openbaart in mijn hart.

Je zou daar willen blijven in de stille gemeenschap met Christus en met allen die Zijn Naam ootmoedig vrezen. Een ervaring rijker in een arm zondaarsbestaan. ‘Mijn God, ik zal U eeuwig loven, omdat Gij het hebt gedaan’ (Ps. 52:7). Een ware hartversterking voor onderweg. Anders zou voor ons de weg echt te veel zijn.

Als we dit ter plekke niet ervaren, ervaren we een leegte die schreeuwt om vervulling en verzadiging. Als het goed is.

Soms ook voedt God de Zijnen aan tafel met honger en dorst om hen op te voeden in de kennis en de  genade van onze Heere Jezus Christus. Ontberen doet dan waarderen.

Ontdekking bedekken
Gebrek aan ontdekking staat de bedekking met het bloed der verzoening in de weg. Er is genade voor de grootste van de zondaren, maar er moet wel plaats voor zijn. En het is genade als God er plaats voor maakt.

Waar dit niet wordt beseft, ervaren we een huilende wildernis. Doorgaans hebben we er geen erg in en geen last van. Het enige nodige heeft volgens ons echt wel onze aandacht. En zo leven we het levenloze leven zonder God. Een leven, waarin de hemel niet verkwikt en de hel niet verschrikt.

Het onleefbare klimaat in de kerk wordt zo veel mogelijk in leven gehouden, maar eigenlijk heeft ze dan niets meer te zeggen. Een geesteloos gedoe en een geesteloze bedoening moeten uitkomst bieden.

Geen wonder dat de wereld buiten de kerk dan niets meer merkt van het nieuwe leven. Het is er niet meer.

Onzegbare woestijnen van woorden
In de kerk hebben we dan niets meer te zeggen, terwijl we gewoon doorpreken, omdat we nergens erg in hebben. 

Onzegbare woestijnen van woorden moeten – vaak onbewust – verhullen dat er eigenlijk niets te zeggen is. Zo worden hele geslachten gevormd door een woordenbrij zonder God. Tot de rampzaligheid zich voor eeuwig aandient. 

Een aangrijpende en ingrijpende ervaring voor een levend mens, die daardoor een stervend bestaan leidt. Deze afgrondelijke kerkelijke nood doet roepen tot God. Of met stomheid geslagen zijn.

Als het God behaagt daarin verandering te brengen, wordt dit ervaren als een wonder van genade. Maar als dit wonder niet plaats vindt, wordt de situatie als onhoudbaar ervaren.