De Bijbel heeft het hoogste gezag. Dat wil je als ouders ook op kinderen overbrengen. Maar pas op hoe je dat doet, waarschuwt de GezinsGids in 1975.  'Het Woord is niet bedoeld om onze kinderen te laten buigen onder óns ouderlijke gezag. We staan náást onze kinderen tegenover Gods aangezicht, niet erboven. We zijn met hen verbonden in hetzelfde lot'.

Daarom mogen we de Bijbel niet gebruiken als wapen om onze eigen positie als ouders te verdedigen, stelt de auteur. 'Het is niet geoorloofd de Bijbel te gebruiken om onze eigen autoriteit te versterken'.

Afkeer van godsdienst
De effecten daarvan zijn alleen maar negatief. 'Wie er gewoonte van maakt om zijn gelijk in Gods Woord te zoeken, komt bedrogen uit. Het maakt kinderen afkerig van de Bijbel en de godsdienst'.

Dat wil niet zeggen dat je de Bijbel nooit gebruikt mag worden, als onderbouwing. 'Je mag je vermaning zeker op Gods Woord gronden. Maar het te pas en te onpas teksten uit de Bijbel aanhalen om een vermaning te motiveren is niet goed. Daar is de Bijbel niet voor bedoeld'.

Opgesloten met de catechismus
De onbekende auteur illustreert zijn betoog met een anekdote. 'Een kleinzoon van een geachte ouderling kwam in zijn puberteit voortdurend in botsing met zijn ouders.

Toen de zoon het een keer heel bar had gemaakt, sloten ze hem op en gaven hem als straf dat hij Zondag 39 uit de Heidelbergse Catechismus moest bestuderen. Dat gaat over het vijfde gebod: Eert uw vader en uw moeder.

Na afloopt deden ze de deur open en vroegen aan de jongen: heb je er iets van geleerd?

Zeker, zei de jongen. Hij legde zijn vinger bij het stukje waar de catechismus zegt: ‘...Dat ik ook met hun zwakheden en gebreken geduld moet hebben’.

De les zal ongetwijfeld aangekomen zijn.