Niemand wil het tafelkleed uitschudden. Maar voor één aanwezige is dat het mooiste moment
Na de maaltijd blijft thuis steevast één klus liggen: het uitschudden van het tafelkleed. Terwijl huisgenoten die taak behendig proberen te ontlopen, wacht onder de liguster juist een geïnteresseerde liefhebber. Wat leert deze merel ons over dagelijkse gewoonten, het nieuws en leven bij de dag?
Lees het in de column hieronder.
Het minst geliefde moment van onze maaltijd breekt aan. Bijna alles is van tafel. Het minst favoriete onderdeel ligt er nog: het tafelkleed.
Zolang er borden, glazen en pannen staan, loopt iedereen af en aan. Armen worden volgeladen met de laatste spullen. Desnoods wordt er nog een verdwaalde lepel meegenomen. Alles om maar niet degene te zijn die uiteindelijk met lege handen achterblijft bij het tafelkleed. Want die moet het tafelkleed uitschudden.
Desondanks wordt het kleed gelukkig dagelijks uitgeschud.
Voor één aanwezige is dat juist het mooiste moment van de maaltijd. Vanonder de liguster houden twee kraalogen ons nauwlettend in de gaten. De merel voelt feilloos aan wanneer zijn kruimels eraan komen.
Het is een klein tafereel. Deze terugkerende dingen vormen het ritme van een dag. We staan op, eten, werken, ruimen af en beginnen de volgende ochtend opnieuw.
Dat geldt ook voor de manier waarop we het nieuws volgen. Iedere dag wordt er een nieuw tafelkleed over de wereld gelegd. Aan het einde ervan liggen er grote gebeurtenissen, kleine berichten, scherpe meningen en een hoop kruimels door elkaar. De volgende dag begint het opnieuw.
De verleiding is groot om óf alles gretig naar binnen te werken, óf de tafel maar helemaal te verlaten. Het eerste maakt onrustig, het tweede onverschillig. Daarom hebben we meer nodig dan een eindeloze stroom berichten. Het kan waardevol zijn om te leren onderscheiden wat werkelijk voedt, wat aandacht verdient en wat beter van het kleed kan worden geschud.
Daar ligt voor mij de betekenis van Dag aan Dag. Niet alleen vertellen wat er gebeurt, maar het dagelijkse nieuws wegen vanuit een Bijbels perspectief. Wat zegt een gebeurtenis over onze tijd? Wat vraagt zij van ons? En hoe leven we in een wereld die iedere ochtend weer anders lijkt, maar toch altijd onder Gods bestuur staat?
Het christelijke leven groeit in het dagelijkse: opnieuw lezen, opnieuw bidden, opnieuw luisteren en opnieuw het goede proberen te zoeken.
De merel onder de liguster begrijpt daar misschien meer van dan wij denken. Hij maakt zich niet druk om de maaltijd van volgende week. Hij wacht op wat hem vandaag wordt toegeworpen.
En morgen zit hij er weer.
Dag aan dag.
