Geharde soldaat Ko Wisse werd geliefd ambtsdrager [2]. “Het zal toch wat wezen, om straks hierboven aan te zitten aan die ronde tafel”
Als één van de weinigen van zijn bataljon komt Atjeh-strijder Ko Wisse uit Domburg terug van de strijd in 'de Oost'. Aanvankelijk ging hij plichtmatig naar de kerk, maar woorden uit Psalm 103 zetten zijn leven op z'n kop. Later wordt hij ouderling en krijgt onderwijs van ds. R. Kok.
Met zijn gezin liep Ko Wisse na zijn verandering naar de nabijgelegen Gereformeerde Gemeente in Aagtekerke. Een voettocht van enkele kilometers door paadjes, weilanden en over sloten, ook wanneer de wegen in de winter nat en moeilijk begaanbaar waren.
Daar werd hij in 1924 tot ouderling gekozen. Zijn Bijbelkennis was nog beperkt, maar van ds. R. Kok ontving hij onderwijs. Toen deze dacht dat Wisse wellicht predikant zou worden, antwoordde deze dat hij daarvoor geen roeping had.
Uit het kooitje
Ouderling Wisse was een man die altijd eerlijk was en oprecht in zijn mening naar buiten toe. Toen hij student A.C. Visser had horen preken over Jesaja 7, sprak hij deze na de dienst aan: ‘Ik ben het niet helemaal met je eens, want God houdt zijn volk niet in de ellende, want voor Gods volk is er verlossing.’
Visser antwoordde daarop: ‘Ja Wisse, ik zal nog veel moeten leren.’
Wisse had kreeg na verloop van jaren steeds meer een drang om weg te gaan van Aagtekerke. Verschillenden wisten hiervan.
Vlak voor het vertrek van Wisse naar Middelburg preekte ds. Fraanje op Aagtekerke. Toen ds. Fraanje met Wisse na de dienst uit de kerk kwam, stond de bekende Keetje Moens hen op te wachten. Ze zei: “Dominee, u moet ervoor zorgen dat Wisse hier niet weggaat”.
Maar ds. Fraanje zei tot haar: ’Wisse heeft hier altijd in een kooitje gezeten, en nu vliegt hij eruit’.
De kroon des levens
Na zijn verhuizing naar Sint-Laurens diende Wisse vanaf 1940 ook de gemeente van Middelburg nog enkele jaren als ouderling.
De tropenjaren hadden zijn gezondheid sterk aangetast. Wisse had een hartkwaal en was vanwege een hartinfarct veel aan huis gebonden en lag vaak op bed. Wel ging hij nog regelmatig naar Keetje de Visser, die schuin tegenover hem woonde op de boerderij Leg Af te Sint Laurens.
Vrouw De Visser werd op een zeker moment door de Heere bepaald dat Wisse de laatste keer op bezoek was geweest en dit bleek ook zo te zijn.
Vlak voor zijn sterven zei Wisse tot zijn vrouw en kinderen: “Het zal toch wat wezen, om straks hierboven aan te zitten aan die ronde tafel”. Zijn vrouw zei tot hem: “Ik kan je nog niet missen”.
Waarop hij antwoordde: “Vrouw denk toch bovenal aan je arme ziel”.
Harde kreet
Zijn sterven kwam nog onverwacht; zijn vrouw hoorde hem een harde kreet slaken en toen ze ging kijken leefde hij al niet meer. Aan zijn veelbewogen leven was een einde gekomen.
Een biddende vader en een geliefde ambtsdrager mocht de kroon des levens ontvangen en ingaan in de rust die overblijft voor het volk van God.
