‘Goedendag, ik ben zwanger en weet echt niet hoe ik dit moet doen.’ Meer stond er niet in het WhatsApp-berichtje.

De meeste hulpvragen komen binnen via WhatsApp en rechtstreeks van de wakers bij abortuscentra. Met zeven hulpverleners houden we de hulpvragen dagelijks, bij toerbeurt, in de gaten.

Dit berichtje kwam binnen op het moment dat mijn vrouw Anne-Mieke dienst had. Je weet op dat moment helemaal niets, behalve dat de hulpvrager zwanger is en dat er problemen zijn.

In die ene zin schuilt een stukje angst, misschien zelfs radeloosheid.

Vader niet in beeld, contact met moeder slecht
Anne-Mieke stuurde een kort bericht terug en vroeg of ze telefonisch contact konden hebben. Pas dagen later kwam er een reactie. Ja, ze wilde graag praten.

Tijdens het telefoongesprek  werd er eerst van beide kanten voorzichtig afgetast. Wie was deze vrouw? Maar ook: wie was deze hulpverlener?

Beetje bij beetje kwam haar verhaal naar buiten. Ze was acht weken zwanger, was achter in de twintig en de vader van het kindje was niet meer in beeld.

De vader van het kindje had het kindje niet gewild en nu was er geen contact meer.

Ze huurde een huisje van haar moeder. En nee, met haar moeder sprak ze niet veel. Het contact was heel slecht. Ze wilde er in eerste instantie weinig over kwijt.

Abortus geëist
Er volgden meer gesprekken en groeide het vertrouwen. Sommige telefoongesprekken duurden meer dan twee uur. Op haar achttiende was ze ook al eens zwanger geweest, maar haar moeder had toen geëist dat ze het kindje liet weghalen.

Ze was dus destijds door haar eigen moeder tot een abortus gedwongen. De pijn van jaren geleden kwam weer naar boven.

Tijdens de gesprekken heeft ze meerdere keren haar verdriet gedeeld en ook gehuild aan de telefoon.

Geen plaats
Op dat moment woonde ze bij vrienden, waar ze mocht blijven wonen tot aan de bevalling. Daarna moest ze vertrekken. Bevallen in dat huis was geen optie.

Gelukkig hadden we dus nog enkele maanden om een andere plek voor haar te vinden. Maar dat bleek niet eenvoudig.

Ze stond niet ingeschreven in de gemeente waar ze woonde. In de gemeente waar ze wél stond ingeschreven, woonde ze dus niet. Beide gemeenten deden niets.

De spanning bij de vrouw liep steeds verder op. Hoe moest het straks? Met regelmaat belde ze om haar hart te luchten. Bij Anne-Mieke vond ze steeds opnieuw een geduldig en luisterend oor.

Oplossing

Vanuit Kies Leven hebben we een kraamhotel bekostigd, zodat ze in ieder geval een veilige plek had om te bevallen. In de week dat ze daar verbleef, kwam er ook een oplossing voor woonruimte. Wat was ze blij!

Na de bevalling is Anne-Mieke op kraambezoek geweest. Ze nam een kraammand met cadeautjes mee. Het werd een heel fijne ontmoeting.

Onderweg naar huis kreeg mijn vrouw een appberichtje van haar:

‘Dank je wel, Anne-Mieke, voor het bezoek, de cadeautjes en je geduld tijdens de vele gesprekken die we de afgelopen maanden hebben gevoerd. Het voelde alsof je een moeder voor me was'.

Een groter compliment kan een hulpverlener niet krijgen.