Bij aankomst in Londen werd hij verwelkomd door Dudley Francis Stuart Ryder, de burggraaf van Sandon. Ryder was een evangelical en Tory-parlementslid voor Liverpool. Tory is de benaming voor een lid of aanhanger van de Britse Conservatieve partij.

Ryder vertelde Ryle dat hij hem wilde verzoeken bisschop van het nieuw gecreëerde bisdom van Liverpool te worden. Dat had te maken met een politiek krachtenspel.

Bij de in februari gehouden algemene verkiezingen was Disraeli – die een Tory was – verslagen door zijn liberale tegenstander William Gladstone.

Ryder meende dat de benoeming van de evangelical Ryle gunstig zou zijn voor zijn herverkiezing. Daarom had koningin Victoria, die veel meer ophad met Disraeli dan met Gladstone, ingestemd met het voorstel tot zijn benoeming.

Maandag 18 april, twee dagen na het gesprek met Ryle zou het kabinet Disraeli aftreden en zou de anglo-katholieke Gladstone verantwoordelijk worden voor de benoeming van de bisschop van Liverpool. Voor die tijd moest het dus geregeld zijn.

Er was dus haast bij, want het was al 16 april. Ryle moest diezelfde middag nog beslissen. Binnen vijf minuten nam hij de benoeming aan. Zo werd hij de eerste Anglicaanse bisschop van Liverpool. Hij had deze positie niet gezocht, maar durfde zich er niet aan te onttrekken in de overtuiging dat hij zo nog meer Gods zaak in de Kerk van Engeland kon dienen.

Herder en traktatenprins

Toen Ryle afscheid nam van de parochie van Stradbroke, 
riep hij zijn oud-gemeenteleden op ervoor te bidden dat hij een ware bisschop van de Gereformeerde Kerk van Engeland mocht zijn.

traktaten

En dat werd hij. Een bisschop van wie de herderlijke gaven de kerk ook nu nog dienen. Dat hij dat nu nog is, heeft alles te maken met de vele traktaten van hem die werden uitgegeven. Ryle staat wel bekend als de prins onder de Engelse schrijvers van traktaten uit de negentiende eeuw. Veel van zijn traktaten waren oorspronkelijk preken. De traktaten werden in bundels uitgegeven. Een heel bekende bundel is Heiligmaking.

De meeste traktaten die Ryle schreef, hadden rechtstreeks betrekking op de geloofsleer en het geestelijk leven. Vooral als bisschop heeft hij ook traktaten geschreven waarin hij het kerkvolk het protestantse en gereformeerde karakter van de Kerk van Engeland – ook wel de Anglicaanse Kerk genoemd – duidelijk maakte.

Hij keerde zich tegen de zienswijze dat zij die de sacramenten gebruiken en trouw kerkelijk meeleven weinig zorg hoeven te hebben over de vraag of zij verloren kunnen gaan. Ryle wees op de noodzaak van persoonlijke wedergeboorte en van een levend geloof in de Heere Jezus Christus.

logeren op windsor castle

Ryle deed zijn uiterste best eenvoudig te zijn. Hij gebruikt korte zinnen. Ze bestaan nooit uit meer dan twee delen. Hij vermeed moeilijke woorden.

Ryle was zeer goed thuis in de klassieke retorica. Daarmee was hij op Eton College – een elitekostschool voor jongens niet ver van Windsor Castle – vertrouwd geraakt.

Leden van de koninklijke familie waren er zijn klasgenoten. Meer dan eens logeerde hij op het koninklijke paleis Windsor Castle. Zijn herinneringen daaraan waren niet onverdeeld positief. Hij vond dat leden van het koninklijk huis – en in het algemeen leden van de adel – zich vaak te weinig bewust waren van het betrekkelijke van hun positie.

De stijl van Ryle is raak getypeerd als een gekruisigde klassieke retorica. Niet alleen wat betreft vorm,  maar ook als het gaat om de inhoud. Ryle schreef: ‘We zijn ervan overtuigd dat een bevindelijke kennis van de gekruisigde Christus, Die nu voorbede doet aan de rechterhand van Zijn Vader, de diepste kern is van het christelijke geloof, en dat wij nooit te veel kunnen stilstaan bij Christus Zelf en bij de eenvoudigheid van de zaligheid die er in Hem is voor iedereen die gelooft.’